من مرد تنهای شبم

قلم به جای تیشه فرهاد به فریاد رسید

الهي سقف ارزوم خراب بشه روي سرم

 

حرمت اعتبار خود را

در ميدان مقايسه با ديگران مشكن

و ارمانهاي خويش را به مقياس معيارهاي ديكران بنياد مكن

كه ما هر يك يگانه ايم

موجودي بي نظير

از كنار ان چه كه با قلب تو نزديك است

اسان مگذر

تنها تو ميداني كه بهترين در زندگيت چگونه معني ميشود

با دم زدن از هواي گذشته

و نگراني فرداهاي نيامده

مگذار زندگي ذره ذره از لابلاي انگشتانت بلغزد

و اسان هدر شود وهرگز اميد را از كف مده

ان زمان

كه چيز ديگري

براي دادن داري

 

روزگاري دل ما بهر جهان شاهي بود همه صياد دل و اين دل ما ماهي بود

هر كسي درطلب اين دل ما دامي داشت فكر صيد دل ما بر همه كس واهي بود

غم و اندوه دو عالم به دلم راه نداشت هر چه مي بود در اين دل همه اش شادي بود

تا كه يك روز دلم در بر دامي افتاد دام صياد كه نه دام دلم ساقي بود

ليك اكنون به دمي عاشق ياري گشته بهر اين دل نه كه يك روز همان كافي بود

اين زمان اين دل ما عشق فراوان دارد آخر او چشم به راه دل دلداري بود

هر چه مي خواست در اين كون و مكان يافته است خواسته اين دل ما هم غم پنهاني بود

 

 من به درماندگي صخره و سنگ

 

         من به آوارگي ابر و نسيم

 

                   من به سرگشتگي آهوي دشت

 

                               من به تنهايي خود مي ميرم

 

                                         من در اين شب كه بلندست

 

                                                   به اندازه حسرت زدگي

 

                                                          گيسوان تو به يادم مي آيند

 

                                                     من در اين شب كه بلندست

 

                                            به اندازه حسرت زدگي

 

                               شعر چشمان تو را مي خوانم

 

عشق يعني سخن از زخم شقايق گفتن حرفي از جنس زمان با دل عاشق گفتن

 


 

نوشته شده در سه‌شنبه ۱ شهریور ۱۳۸٤ساعت ۸:٠۳ ‎ق.ظ توسط فرهاد کوه کن نظرات ()


آخرين مطالب
» سه‌شنبه ٧ آذر ۱۳٩۱
» نیستش
» نشون بی نشون من
» نیمکت فلزی
» فرصت طلایی که به پایانش نرسید
» قصه غروب سرد
» مسافر
» روزی این حنجره آوازی داشت
» باخته و برنده مون هیچ!!!
» محکمه عشق

Design By : RoozGozar.com