من مرد تنهای شبم

قلم به جای تیشه فرهاد به فریاد رسید

به نام آنکه لبخند را در دیدار ومحبت را در آشنایی وغم وجدایی را در اشک آفرید

 

عشق یعنی مستی ودیوانگی                عشق یعنی با جهان بیگانگی

 

عشق یعنی شب نخستین تا سحر          عشق ینی سجده ها با چشم تر

 

                      

 

در دنیایی که مردانش زنامردی عصا زکور میدزدند

                                                                                

من خوش باور نادان محبت جستجو می کردم

 

 

 

در دیاری که نیست کسی یار کسی    کاش که یا رب به  کسی نیفتد کار کسی

 

 

دریا خشک می شود و خاکش باقی می ماند

 

دوست می رود و یادگارش می ماند

 

 

يا علی

                        اگر بار گران بوديم     ....

 

                                              اگر نا مهربان بوديم  ....

 

 

                 

 

    

      

 

 

نوشته شده در جمعه ٢٠ خرداد ۱۳۸٤ساعت ٦:٢۸ ‎ق.ظ توسط فرهاد کوه کن نظرات ()


آخرين مطالب
» سه‌شنبه ٧ آذر ۱۳٩۱
» نیستش
» نشون بی نشون من
» نیمکت فلزی
» فرصت طلایی که به پایانش نرسید
» قصه غروب سرد
» مسافر
» روزی این حنجره آوازی داشت
» باخته و برنده مون هیچ!!!
» محکمه عشق

Design By : RoozGozar.com