من مرد تنهای شبم

قلم به جای تیشه فرهاد به فریاد رسید

 

خدمت همه ي دوستان عزيز عرض سلام و خسته نباشيد دارم. اميدوارم

 

ايام به کامتان باشد و ساعات خوب و خوشي داشته باشيدانشاء...

 

 

زندگی با همه ی وسعت خویش

 

                   محفل ساکت غم خوردن نیست

 

حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نیست

 

اضطراب هوس دیدن و نادیدن نیست

 

زندگی خوردن و خوابیدن نیست

 

               زندگی جنبش جاری شدن است

 

از تماشاگه آغاز حیات

  

                                      تا به جائی که خدا میداند.....

 

 

 

 زلف بر باد مده تا ندهي بر بادم

                        

                          ناز بنياد مكن تا نكني بنيادم

 

مي مخور با همه كس تا مخورم خون جگر

                     

                          سر مكش تا نكشد سر به فلك فريادم

 

زلف را حلقه مكن تا نكني در بندم

                  

                              طره را تاب مده تا ندهي بر بادم

 

يار بيگانه مشو تا نبري از خويشم

                

                                غم اغيار مخور تا نكني نا شادم

 

رخ برافروز كه فارغ كني از برگ گلم

                   

                                قد برافراز كه از سرو كني آزادم

 

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزي ما را

                   

                               ياد هر قوم مكن تا نروي از يادم

 

شهره ي شهر مشو تا ننهم سر در كوه

                   

                               شور شيرين منما تا نكني فرهادم

 

رحم كن بر من مسكين و به فريادم رس

                 

                                تا به خاك در آصف نرسدفريادم

 

حافظ از جور تو حاشا كه بگرداند روي

                  

                               من از آن روز كه در بند تؤام آزادم

 کاش                                      

ای کاش میشد با حرارت خورشید ریشه های بیگانگی و تردید را  

 

سوزاند ..ای کاش میشد از قفس تنگ حسرت و اندوه به آسمان آبی

 

آرزوها پر کشید و بر بالاترین قله ایثار و مهربانی آشیانه ساخت .ای

 

کاش میشد با ریشه هایی از ایمان یا شاخه هایی از اعتماد و یکدلی با

 

برگ هایی از تقوا و گلبرگ هایی از صفا و صمیمیت با هر چشمه ایی از

 

عاطفه و مهر ومحبت در میان بوستانی از گذشت ومهربانی و دور از

 

نامهربانی ها زندگی کرد

 

 

دلا ياران سه قسم اند گر بداني

 

زباني اند و نان انـد و جـاني

 

به نـاني نان بده از در برانـش

 

تو نيـکي کن يه ياران زبـاني

 

وليـکن يـار جـاني را نگهدار

                    

                        به پـايش جـان بده تا مي توانی

 

 

     

 

 

نوشته شده در دوشنبه ٢٦ دی ۱۳۸٤ساعت ٤:٤٢ ‎ق.ظ توسط فرهاد کوه کن نظرات ()


آخرين مطالب
» سه‌شنبه ٧ آذر ۱۳٩۱
» نیستش
» نشون بی نشون من
» نیمکت فلزی
» فرصت طلایی که به پایانش نرسید
» قصه غروب سرد
» مسافر
» روزی این حنجره آوازی داشت
» باخته و برنده مون هیچ!!!
» محکمه عشق

Design By : RoozGozar.com