من مرد تنهای شبم

قلم به جای تیشه فرهاد به فریاد رسید

 

خدمت همه ي دوستان عزيز عرض سلام و خسته نباشيد دارم. اميدوارم

 

ايام به کامتان باشد و ساعات خوب و خوشي داشته باشيدانشاء...

 

 

زندگی با همه ی وسعت خویش

 

                   محفل ساکت غم خوردن نیست

 

حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نیست

 

اضطراب هوس دیدن و نادیدن نیست

 

زندگی خوردن و خوابیدن نیست

 

               زندگی جنبش جاری شدن است

 

از تماشاگه آغاز حیات

  

                                      تا به جائی که خدا میداند.....

 

 

 

 زلف بر باد مده تا ندهي بر بادم

                        

                          ناز بنياد مكن تا نكني بنيادم

 

مي مخور با همه كس تا مخورم خون جگر

                     

                          سر مكش تا نكشد سر به فلك فريادم

 

زلف را حلقه مكن تا نكني در بندم

                  

                              طره را تاب مده تا ندهي بر بادم

 

يار بيگانه مشو تا نبري از خويشم

                

                                غم اغيار مخور تا نكني نا شادم

 

رخ برافروز كه فارغ كني از برگ گلم

                   

                                قد برافراز كه از سرو كني آزادم

 

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزي ما را

                   

                               ياد هر قوم مكن تا نروي از يادم

 

شهره ي شهر مشو تا ننهم سر در كوه

                   

                               شور شيرين منما تا نكني فرهادم

 

رحم كن بر من مسكين و به فريادم رس

                 

                                تا به خاك در آصف نرسدفريادم

 

حافظ از جور تو حاشا كه بگرداند روي

                  

                               من از آن روز كه در بند تؤام آزادم

 کاش                                      

ای کاش میشد با حرارت خورشید ریشه های بیگانگی و تردید را  

 

سوزاند ..ای کاش میشد از قفس تنگ حسرت و اندوه به آسمان آبی

 

آرزوها پر کشید و بر بالاترین قله ایثار و مهربانی آشیانه ساخت .ای

 

کاش میشد با ریشه هایی از ایمان یا شاخه هایی از اعتماد و یکدلی با

 

برگ هایی از تقوا و گلبرگ هایی از صفا و صمیمیت با هر چشمه ایی از

 

عاطفه و مهر ومحبت در میان بوستانی از گذشت ومهربانی و دور از

 

نامهربانی ها زندگی کرد

 

 

دلا ياران سه قسم اند گر بداني

 

زباني اند و نان انـد و جـاني

 

به نـاني نان بده از در برانـش

 

تو نيـکي کن يه ياران زبـاني

 

وليـکن يـار جـاني را نگهدار

                    

                        به پـايش جـان بده تا مي توانی

 

 

     

 

 

نوشته شده در دوشنبه ٢٦ دی ۱۳۸٤ساعت ٤:٤٢ ‎ق.ظ توسط فرهاد کوه کن نظرات ()

 

 

اگر فكر مي كني

 

اگر فکر مي کني که رفتنت باعث شکستنم مي شود

 

اگر فکر مي کني که از پس رفتنت اشک مي ريزم

 

اگر فکر مي کني که با نبودنت لحظه هايم خالي مي شوند

 

 

 

اگر فکر مي کني که هر لحظه دلم براي بوسه هايت تنگ مي شود

 

اگر فکر مي کني که بي تو مي ميرم

 

بسيار درست فکر کرده اي

 

خب تو که مي داني نبودنت را تاب نمي آورم

 

...پس بمان

 

 

چشم هايم خسته است

 

ذهنم پر تشويش

 

قلبم پر درد

 

گوش هايم ديگر طاقت هيچ هياهويي ندارند

 

لحظه هاي بي رحم پي درپي هم مي گذرند

 

انتظاري تلخ

 

نه

 

 

انتظار شيرين است

 

چون پس از پايانش لحظه ي ديدار است

 

وقتي که صداي نفست در گوش من طنين انداز است

 

انتظارم ديگر رو به پايان است

 

با بودن تو

 

ذهنم پر از آرامش

 

قلبم مملو از عشق

 

چشم هايم پر شور

 

اما

 

لحظه هاي بي رحم تند و تند از پي هم مي گذرند

 

 

 

 

وصداي نفست را از من باز پس مي گيرند

 

باز هم قلبم پر در

 

ذهنم پر تشويش

 

 

 

زچشمت اگرچه که دورم هنوز *** پر از اوج و عشق و غرورم هنوز

 

اگــر غصه بارید از مـاه و سال *** به یاد گذشته صبورم هنوز

 

شـکستند اگر قاب یــاد مــرا *** دل شیشه دارم بلورم هنوز

 

ســفر چاره دردهایم نـشد *** پر از فکر راه عبورم هنوز

 

سـتاره شدن کار سختی نبود *** گذشتم ولی غرق نورم هنوز

 

پــر از خاطرات قشنگ توام *** پر از یاد و شوق و مرورم هنوز

 

اگر کوک ماهور با ما نســاخت *** پر از نغمه پاک شورم هنوز

 

«قبول است عمر خوشی ها کم است ٫ ولی با توام پس صبورم هنوز»

 

 

(تو کجایی؟)

 

 

وقتی بارونی چشمام تو کجایی؟

تک و تنها مونده دستام تو کجایی؟

وقتی پـرپـر می زنه این دل زارم

ساکت و خاموش لبهام تو کجایی؟

وقتی بی تو نازنین بی همنشین و

گوشه گیری تک وتنهام تو کجایی؟


 

وقتی بغض تو گلوم و گونه هام خیس

یه نوازشگرو می خوام تــو کجایی؟

چشمای تو یه فانوس همیشه روشن

وقتی سوت و کوره شبهام تو کجایی؟

وقتی من با هر نفس لحظه به لحظه

تو رو عاشقونه می خوام تو کجایی؟

 

 

 

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه ۱٥ دی ۱۳۸٤ساعت ٢:٤٠ ‎ق.ظ توسط فرهاد کوه کن نظرات ()

انتظار



نشسته ام به انتظار در این سرای بی نشان

نگاه خیره ام به راه نشسته ام، به انتظار

نگاه خسته ام دگر توان ندارد ای فلک

بیا، بیا که این دلم شکسته شد، به انتظار

شبی به خواب دیده ام کنار من نشسته ای

و گوش خود سپرده ای به حرف دل، به داستان انتظار

بسان آهویی شدم درون دشت چشم تو

به سوی تو دیویده ام دردون دشت انتظار

تو من و دل و خدا، کنار چشمه ی صفا

نشسته ایم کنار همبه درد و دل، به گفتگوی انتظار

برای تو سروده ام شعرهایی از غمم

که تو بخوانی و از آن، آگه شوی به درد انتظار

صدای تو طنین دلنواز قلب خسته ام

بسان چشمه ای که نرم میگذشت از دشت انتظار

و مهربانی دلت، آه و مهربانی دل بزرگ تو

مست ساخت مرا از آن شراب انتظار

درون عالم خیال لب تو بر لبم فشرد

لرزید پیکر منو اشک از چشمم فشاند

چشمم گشوده شد به ناز تا که بنگرم دو چشم تو

ولی کسی نبود به جز غم بزرگ انتظار

به گریه گفتمت که: آه، باز به خواب دیدم تو را

مگر به خواب ببینم من پایان داستان انتظار



آری منم در این دیار محکوم این دشت بزرگ

محکوم عشق بی نشان محکوم دشت انتظار

کسی ز من خبر نبرد کی به من خبر نداد

کسی نگفت که این دلم میمیرد در دشت انتظار

و من همان
پسرک ام کم، در این سرای بی نشان

نگاه خیره اش به راه نشسته است به انتظار

 

 

 

با بال شکسته پر گشودن هنر است

اين را همه ی پرندگان می دانند...

 

در پيش بي دردان چرا  فرياد بي حاصل كنم ؟‌
 
گر شكوه اي دارم ز دل ، با يار صاحبدل كنم
 
در پرده سوزم همچو گل ، در سينه جوشم همچو مل
 
من شمع رسوا نيستم ، تا گريه در محفل كنم
 
اول كنم انديشه اي تا برگزينم پيشه اي
 
آخر به يك پيمانه مي ، انديشه را باطل كنم
 
زآنروز ستانم جام را ، آن مايه آرام را
 
تا خويشتن را لحظه اي از خويشتن غافل كنم
 
از گل شنيدم بوي او ، مستانه رفتم سوي او
 
تا چون غبار كوي او ، در كوي جان منزل كنم
 
روشنگري افلاكيم ، چون آفتاب از پاكيم
 
خاكي نيم تا خويش را سرگرم آب و گل كنم
 
غرق تمناي تو ام  ، موجي زدرياي توام
 
من نخل سركش نيستم ، تا خانه در ساحل كنم
 
دانم كه آن سرو تهي ، از دل ندارد آگهي
 
چند از غم دل چون " رهي " فرياد بي حاصل كنم ؟ ؟
 
و ...
طريق عشق پر آشوب فتنه است
 
بيفتد آنكه درين راه با شتاب رود
نوشته شده در شنبه ۳ دی ۱۳۸٤ساعت ۳:٥٤ ‎ق.ظ توسط فرهاد کوه کن نظرات ()


آخرين مطالب
» سه‌شنبه ٧ آذر ۱۳٩۱
» نیستش
» نشون بی نشون من
» نیمکت فلزی
» فرصت طلایی که به پایانش نرسید
» قصه غروب سرد
» مسافر
» روزی این حنجره آوازی داشت
» باخته و برنده مون هیچ!!!
» محکمه عشق

Design By : RoozGozar.com